Sommige mensen zullen misschien altijd blijven vasthouden aan hun bijbelverhalen. Als een verslaafde die niet zonder heroïne kan, kunnen zij niet zonder hun geloof in het woord van de bijbel. Het enige wat hen wellicht open kan stellen is, hoe paradoxaal dat ook lijkt, hun eigen bijbel! Want als zij zichzelf christelijk noemen en geloven in het bestaan van Jezus Christus, vraag ik me af of ze hun eigen geloof wel begrijpen? Als je de verhalen in het nieuwe testament leest, zie je duidelijk dat hun 'zoon van god' predikte tegen het dogmatische denken en handelen van de toen huidige religieuzen.

Was hij volgens dat sprookjesboek juist niet degene die ervoor zorgde dat de dogmatiek in de toen huidige tijd werd doorbroken? Zou hij niet voor hen het symbool moeten zijn dat men wat vrijer om moet gaan met religieuze denkbeelden? Het feit dat hij zo'n vrije denker was, was volgens de verhalen juist één van de redenen dat hij werd gekruisigd, een gebeurtenis die menig gelovige naar het hart gaat! Toch vreemd dus dat deze groep gelovigen precies het gedrag vertoont waar hun bijbelse Hercules zijn leven voor heeft moeten geven.

Gelukkig beseffen steeds meer mensen dat ze zichzelf voor de gek houden, want als zelfs EO-boegbeeld Andries Knevel(!) kan inzien dat het scheppingsverhaal niet letterlijk genomen moet worden,  maar enkel een overdrachtelijke boodschap heeft, dan zijn er nog vele andere scheppingsvoorstanders die uiteindelijk zullen volgen. Er is dus toch nog hoop. Uiteindelijk is het menselijk verstand de winnaar van de illusie die steeds minder grond krijgt door (mede) onze wetenschappelijke kennis. Want men hoeft niet eens veel verstand te hebben om het scheppingsverhaal achter zich te laten. Het is eerder een kwestie van het openstaan voor informatie en het overwinnen van irrationele angst. Neem allemaal een voorbeeld aan Andries Knevel zou ik zeggen.